Langzaam rijd ik steeds verder bergopwaarts. Ik passeer verschillende kleine dorpjes en de omgeving wordt steeds rustiger. Niet veel later arriveer ik bij de ingang van Abelia Villas. Ik parkeer mijn auto in de schaduw van een van de vele bomen en stap uit. Ik betrap mijzelf op een diepe zucht. Een zucht van geluk. Wat is het hier mooi en rustig… Op dat moment komt de eigenaar aanlopen. “Hallo Eliza, ik ben blij om je te zien! Loop maar met mij mee, dan laat ik je alles zien.” Ik voel mij meteen thuis, het lijkt wel alsof ik hem…