Terwijl ik de luiken openzwaai, stroomt het zachte ochtendlicht de kamer binnen en kleurt de hemel boven de Egeïsche Zee in tinten van goud en koraalroze. De stilte is weldadig - hier geen ronkende scooters of drukke terrassen, enkel het gezang van vogels en het zachte briesje dat door de wijngaarden glijdt. Op het terras van mijn suite, met uitzicht op de diepblauwe zee, kwam Antonis even langs met een schaal sappige perziken. “Als je van echt Grieks eten houdt, moet je vanavond bij mijn taverna komen,” zei hij met een brede glimlach. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk - nog voor…