Soms hoor je over plekken die je verbeelding meteen op hol doen slaan. Zo'n adresje fluisterde iemand me in tijdens een warme zomeravond, waarin de stenen straatjes van Areopoli nog nagloeiden van de dag. De lucht was zwaar van jasmijn en zeezout, en ergens verderop klonk gelach vanaf een terras. “Een verborgen parel, als een kasteeltje tussen de bloemen,” zei ze. Nieuwsgierig volgde ik de geur van rozemarijn en houtvuur, die me langs olijfbomen en geurige tuinen leidde. En toen ik de torentjes van natuursteen zag opdoemen, wist ik het zeker: Ktima Mani bestaat écht. De lichtblauwe balkonnetjes, de hoge…