Terwijl ik wakker word met het zachte gefluit van vogels en een geur van warme dennenhars door het open raam dwarrelt, voel ik me helemaal loskomen van de wereld. De eerste zonnestralen vangen op het houten terras van mijn boomhuis, tussen zilvergroene olijfbomen die wuiven in de ochtendbries. Hier is alles verstild - alleen het ritselen van bladeren en een adembenemend uitzicht over zee. Mijn koffie neem ik mee naar het dakterras, waar ik even niets hoef, niets moet. Later vandaag misschien een kookworkshop of gewoon een boek bij de jacuzzi. Prosilio voelt niet als een vakantieadres, maar als een…