Wat een verrukkelijke rust… Ik zat onder een rieten dak op het terras, terwijl de zon goud op het water van het stuwmeer schitterde. Alleen het zachte klotsen van een kano en het gezang van vogels doorbraken de stilte. Hier, tussen de groene weelde van olijfbomen en kurkeiken, voelt de wereld lichtjaren weg. Het restaurant geurde naar verse kruiden en geroosterde vis, en ik had zin om de dag te beginnen met een duik in het zwembad of een tochtje op het meer. Maar eigenlijk… wilde ik vooral gewoon zijn. Niets meer. Niets minder. Dit is zo'n plek die je…